ഷോട്ട് ഹാന്റ്

നീയെന്റെ സ്റ്റെനോഗ്രാഫറാകണമായിരുന്നു.

എന്നാൽ,

എല്ലാ ദിവസവും

നിനക്കു തന്നെയുള്ള പ്രണയലേഖനങ്ങൾ

പറഞ്ഞെഴുതിപ്പിക്കാമായിരുന്നു.

പ്രണയമൊഴുകുന്ന കത്തുകൾ

പറഞ്ഞു തരുമ്പോൾ

ഞാൻ നിന്റെ മുഖത്തേയ്ക്കൊന്നു നോക്കുക കൂടിയില്ല.

ചുംബനങ്ങൾ തരാതെ

എന്നെ നീ അവഗണിച്ച സമയങ്ങൾക്കൊക്കെ

ഞാൻ പകരം വീട്ടും.

ചിലപ്പോൾ

നിന്റെ അഡ്ഡ്രസ്സ് മാറ്റിപ്പറഞ്ഞ്.

നിന്നേക്കാൾ സുന്ദരനായ,

മറ്റൊരാൾക്കാണ്

എന്റെ പ്രണയലേഖനങ്ങളത്രയും

എന്ന് നീ കരുതും.

ചിലപ്പോൾ

എനിക്ക് വന്നിട്ടുള്ള

പ്രേമാഭ്യർത്ഥനകൾ

പകർത്തിയെഴുതിപ്പിച്ച്.

നിന്റെ പെണ്ണിനെയാണല്ലോ

അവരെല്ലാം മോഹിക്കുന്നതെന്നോർത്ത്

നീ വിമ്മിഷ്ടപ്പെടും.

ചിലപ്പോഴൊക്കെ

കത്തുകളിലെ എന്റെ പ്രണയം കണ്ട്

നീ കുട്ടികളെപ്പോലെ കരയും.

പക്ഷേ എഴുത്ത് നിർത്താൻ

ഞാനൊരിക്കലും സമ്മതിക്കില്ല.

പിന്നെയും പ്രണയാതുരമായ വരികൾ

അവസാനമില്ലാതെ

ഞാൻ നിന്നെക്കൊണ്ടെഴുതിക്കും.

എന്റെ നെഞ്ചിന്റെ ചൂടിൽ

തലചായ്ക്കാൻ

നീ കൊതിക്കുമ്പോഴൊക്കെ

എഴുത്തിലെ തെറ്റുകൾ

ഞാൻ നിഷ്കരുണം ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും...

എന്നിട്ടും

രാത്രികളിൽ,

നിന്റെ ഇല്ലായ്മയിൽ

പനിച്ച്,

നിന്റെ തമാശകളെയോർത്ത്

കരഞ്ഞ്,

ഒരു പുഴുവിനെപ്പോലെ ചുരുണ്ട്

ഞാൻ കിടക്കും.

ഒരു കത്തകലെ,

എന്റെ പനിയാലെ പൊള്ളി

നീയും.

ഒരക്ഷരപ്പിശകാലെ

വേദനിച്ച്,

നീയും.

ഒരെഴുത്താലെ വലഞ്ഞ്,

ഒരൊപ്പാലെ

മഷിതീർന്ന്, കടലാസിന്റെ

മണം മറന്ന്,

കയ്യക്ഷരത്തിൽ

കലിപൂണ്ട്,

ഒരു കത്തകലെ,

സ്റ്റെനോഗ്രാഫർ,

നീയും.

HBO യിലെ സിനിമ

HBO യിലെ സിനിമ തീർന്നു.

പുകവലിച്ച്, ചായ കുടിച്ച്

ചിത്തഭ്രമം വലിച്ച് നീട്ടുന്ന

വലിയ ഇടവേളയിൽ

ചാനലുകൾ മാറ്റിയുള്ള മൊണ്ടാഷിന്റെ പിരിമുറുക്കത്തിൽ

ഇനിയുള്ള നിമിഷങ്ങളിൽ

നീയും ഞാനും.

പലവർണങ്ങളാടുന്ന ഡിസ്കോതീക്കിൽ ഞാനെത്തുക

ചുടുചുംബനങ്ങളിൽ നിന്ന്

പറിച്ചുമാറ്റപ്പെട്ടാണ്‌.

നീയപ്പോൾ

ബോക്സിങ്ങ് റിങ്ങിൽ

വിയർത്ത്, ചോരയൊലിപ്പിച്ചാകും ഉണ്ടാകുക.

അറിയാതെ ഞാൻ ഫാനിന്റെ സ്പീട് കൂട്ടും.

എന്റെ കാഴ്ചയ്ക്കപ്പുറത്ത് നീ

വൃദ്ധനായിക്കാണും.

തിരിച്ച് വരുമ്പോൾ

ഞാൻ ഒരു വേശ്യയും.

പിന്നെയും പല രാജ്യങ്ങളിൽ,

പല പാട്ടുകളിൽ,

ചുംബനങ്ങളിൽ,

ഇടയ്ക്ക് ചില രതിമൂർച്ഛകളിൽ

നമ്മൾ.

കോളിങ്ങ് ബെല്ലിനപ്പുറത്തെ

കേബിളുകാരന്‌ പൈസ കൊടുത്ത്

തിരിച്ച്വരുമ്പോഴേയ്ക്കും

അടുത്ത സിനിമയ്ക്കുള്ള സമയമായി.

അതിമാനുഷനായി

എന്റെയുള്ളിൽ പടർന്നു കയറുന്ന ആവേശമായ

നിന്നെ

നിഷ്കരുണം കൊന്നുകൊണ്ട്

അവർ പറയുന്നു:

its not tv. its HBO

നമ്മുടെ ആദ്യ മഴ

നമ്മുടെ ആദ്യ മഴ

ഒരു തീവണ്ടി യാത്രയിലായിരുന്നു.

രണ്ട് വഴിയ്ക്ക് പിരിയും വരെ അവൾ

നമ്മളെ പിന്തുടർന്നു.

എന്റെ കണ്ണിൽ മരം പെയ്യിച്ച്,

നിന്റെ മുടിയിഴകളിലെ വെയിൽ മോഷ്ടിച്ച്

തിരക്കേറിയ സ്റ്റേഷനിൽ വെച്ച്

അവൾ നാലു വഴിക്ക് ചിതറിയോടി.

കള്ളി.

പഠിച്ച കള്ളി.

മഞ്ഞുകാലത്തെ നേരമ്പോക്കുകള്‍

അടച്ചിട്ട ജനലുകലും

ഇരുണ്ട നിറങ്ങളുമായിരിക്കും

നമ്മുടെ മഞ്ഞുകാലത്തെ വീടിന്‌.

സിനിമകളിലേത് പോലെ

നമുക്കും ഒരു നെരിപ്പോടുണ്ടാകും.

വൈകുന്നേരങ്ങളിൽകുറെ കുപ്പായങ്ങളിട്ട്

നമ്മൾനീണ്ട യാത്രകൾക്ക് പോകും.

നടകുമ്പോൾ ആരും കാണാതെ നമ്മൾ ചുംബിക്കും.

പിന്നെ കൈകൾ കോർത്ത് നടന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കും.

വീട്ടിൽ നമ്മൾ ഒരു നക്ഷത്രം തൂക്കും.

രാത്രിയായാൽ മദ്യപിച്ച് ലക്ക് കെടും.

വിരസമായ പകലുകളിൽ നമ്മൾ ഈറൻ മുറികളിൽ കാമിക്കും.

നീയെന്നിലും ഞാൻ നിന്നിലുമായി

നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന നിമിഷങ്ങളിൽ

നീ പാടും.

മഞ്ഞുകാലങ്ങളിൽ മാത്രം പാടാറുള്ള പാട്ടുകൾ.

മഞ്ഞുകാലം തീരുവോളവും

നമ്മുടെ നെരിപ്പോടെരിഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരിക്കും

അതിനു കീഴിലാണ്‌

നമുക്ക് നമ്മൾ മാത്രമേയുള്ളുവെന്നും

ക്രിസ്മസ്സിനു ഇനി അധികം ദിവസങ്ങളില്ല എന്നും

നമുക്ക് വയസ്സേറി വരികയാണെന്നും

സന്തോഷത്തോടെയുള്ള നമ്മുടെ മഞ്ഞുകാലങ്ങൾ

എണ്ണപ്പെട്ടവയാണെന്നും

നമ്മൾ മനസ്സിലാക്കുക.

അവിടെയാണ്‌ നമ്മൾ

ഇനിയൊരിക്കലുമില്ലെന്ന പോലെ ചുംബിക്കുക.

നഗ്നരായി

തണുപ്പേറ്റ് മരിക്കുക.

ജീവിക്കുക.

മരണലേഖനം

എന്റെ വീട്ടിലെ

ഇരുണ്ട മുറികളിലെ

അടച്ചിട്ട ജനലുകൾക്കും

വീർപ്പുമുട്ടിക്കുന്ന മെത്തവിരികൾക്കും

അവിടവിടെയായി തിങ്ങി നിൽക്കുന്ന ചില ഓർമകൾക്കും

മുകളിലാണ്‌ വിഷാദം കുടിയിരിക്കുന്നത്

അതാണ് ചില രാത്രികളിൽ സ്വപ്നമായി വന്ന്

എന്നെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നതും,

പലപ്പോഴായി എന്നെ പഴിപറഞ്ഞ് കൊല്ലുന്നതും.

അതെ,

അങ്ങനെയിരിക്കുമ്പോൾ

മുറിയിലേയ്ക്ക് കടന്നു വരുന്ന നീല വെളിച്ചങ്ങൾക്കും

നനുത്ത സംഗീതത്തിനും

വരാനിരിക്കുന്ന

പല പ്രണയലേഖനങ്ങൾക്കും ഇടയിലാണ്‌

വിലകുറഞ്ഞ,

ദാരുണമായ എന്റെ മരണം

ജ്വരം

ഇരുട്ട് മാത്രം നിറഞ്ഞ

ഇടുങ്ങിയ ഊടുവഴികളിൽ

ചിലപ്പോള്‍ ഒരു പ്രണയത്തിന്റെ ആലസ്യത്തിലും

ചിലപ്പോള്‍ ഒരു മുറിഞ്ഞ  ഹൃദയത്തിന്റെ

നീറ്റലിലും

ചിലപ്പോള്‍ പാതിയുറക്കത്തിന്റെ

പതിവ് സ്വപ്നങ്ങളിലും

നടക്കുമ്പോള്‍

മറ്റൊരൊച്ചയനക്കം

എനിക്ക് പുറകില്‍ കേട്ടാല്‍

ഞാന്‍ ഭീതിയിലമരുന്ന ആ നിമിഷമാണ്

എന്റെ മരണം.

ശബ്ദം അടുത്ത വന്ന്

എന്നെയും കഴിഞ്ഞ്

മുന്നോട്ട് നടന്ന് നീങ്ങുന്നതും വരെയുള്ള

യുഗത്തില്‍ മാത്രമാണ്‌

എന്റെ ശ്വാസത്തെ ഞാന്‍ ശാസിക്കുന്നതും

ഇടതെളിഞ്ഞുള്ള നിലാവില്‍

ഇടയ്ക്ക് മാത്രം തെളിയുന്ന എന്റെ നിഴല്‍ മുലകളെ

ഞാന്‍ അടക്കിപ്പിടിക്കുന്നതും.

ആ നടത്തത്തിനു ശേഷമാണ്

അപസ്മാര രാത്രികള്‍ എനിക്കുണ്ടാകുന്നതും

എന്റെ ജീവിതമപ്പാടും,

പ്രണയവും പേടിയും

കവിതയും കരച്ചിലും

ഒടുവില്‍ എന്റെ ആദ്യ ആര്‍ത്തവ രക്തവും

നുരഞ്ഞുപൊങ്ങിപ്പതഞ്ഞ്,

പതിയെ,

ചുംബിതചുണ്ടുകളിൽ

പറ്റിപ്പിടിക്കുന്നതും.

മനശ്ശാസ്ത്രം

എന്റെ കവിതകളില്‍

രതി മാത്രമാണെന്ന്  നീ പറഞ്ഞാല്‍

മൈരേ,

കവിതയെഴുതുകയല്ലാതെ,

നിന്നെ പ്രേമിക്കുകയല്ലാതെ ഞാന്‍

പിന്നെന്ത് ചെയ്യും?

ഉമ്മ

നിന്റെ ഉമ്മ

ഉമ്മ മാത്രമല്ല.

അത്

എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട

സൈക്കിള്‍ കൂടിയാണ്.

അതില്‍ കയറിയാണ്

എല്ലാ രാത്രിയിലും

ഞാന്‍ സ്വപ്ന പര്യടനങ്ങള്ക്കിറങ്ങുകയും

എല്ലാ സ്വപ്നങ്ങള്‍ക്കുമൊടുവില്‍

നിന്നെ കണ്ടെത്തുകയും

പിന്നെ നിന്റെ ഉള്ളിലേയ്ക്കുള്ളിലേയ്ക്ക്

യാത്ര ചെയ്യുകയും

ചെയ്യുന്നത്.

നിന്റെ ഉമ്മയിലാണ്

ഞാനെന്റെ ജീവിതമൊക്കെയും

ചുരുണ്ട് കൂടി

കിടന്നുറങ്ങിത്തീര്ത്തത്.

പനിയിലെന്നപോലെ.